Media in de Democratische Republiek Congo kennen officieel geen beperkingen maar werken nog steeds tegen een achtergrond van politieke machtsstrijd en geweld.

In Congo bestaat wetgeving die ‘persovertredingen’ criminaliseert. Een voorbeeld daarvan is ‘het beledigen van een andere persoon in een journalistiek stuk’. Dit is een vage omschrijving en het wordt vaak gebruikt om afwijkende meningen te bestraffen. Journalisten kunnen een gevangenisstraf tot 5 jaar oplopen.

Er bestaan nauwe relaties tussen media, bedrijven en politieke partijen in Congo. Dit betekent dat een groot deel van de media in feite niet onafhankelijk is.

De staatsomroep wordt gecontroleerd door de regering en heeft te weinig financiele middelen om goed te functioneren.

De privésector
In Congo worden ruim 200 kranten uitgegeven, waarvan ongeveer de helft rondom de hoofdstad Kinshasa. De meeste kranten hebben kleine oplages en alleen lokaal bereik. De prijs voor een krant is voor de gemiddelde Congolees te hoog.

Opleidingen voor journalisten zijn enkel in Kinshasa beschikbaar. In de provincie kampt de pers met gebrek aan materiaal en gekwalificeerd personeel. Algemeen probleem is de extreme politisering waardoor de pers vaak fungeert als vertolker van standpunten van politici.

Veel van de ruim 100 radiostations zijn opgericht door kerken. In de provincies blijft radio het belangrijkste medium. Ook hier speelt gebrek aan goede infrastructuur, financiën en getraind personeel een rol. Soms worden lokale stations bezet door gewapende milities en gedwongen bepaalde berichten uit te zenden.

De 50 televisiestations, waarvan de helft in en rond Kinshasa, kampen met dezelfde financiële en kwaliteitsproblemen.

In de provincies heeft men eerder toegang tot buitenlandse informatie dan informatie over Kinshasa of andere delen van Congo. De enige radio die het hele land bereikt, is Radio Okapi, opgezet door MONUC en de Zwitserse NGO Fondation Hirondelle.

Media NGO’s die publiceren zijn:

• Journaliste en Danger
• Médias Libres
• La Voix des Sans-Voix